İNSAN EN ÇOK, ALIŞTIĞI EKSİKLİKLERİ NORMAL SANIRKEN KAYBOLUR

 İnsan en çok, alıştığı eksiklikleri normal sanırken kaybolur.

Bu cümleyi ilk düşündüğümde gerçekten büyük,etkileyici ve gayet iyi bir cümle olduğunu düşündüm lakin zaman geçtikçe o kadar da büyük ve iyi olmadığını, hayatın  bir gerçeği olduğunu anladım.

Biz insanlar olarak gerçekten değişik bir varlığız.Eksiklikler,yokluklar,zorluklar rutinimiz olmuş durumda,o yüzden bir şey eksik ya da yanlış olduğunda hayat böyle diyip geçiştirebiliyoruz ama bu yaptığımızın son derece yanlış olduğunu düşünüyorum lakin kimse de benim gibi "burada bir yolunda gitmeyen bir durum var"demiyor ve bu duruma ne yazık ki alışıyor.Alışkanlik ise böylesine ciddi bir olayda maalesef tehlikeli bir uyuşmaya yol açıyor.

Blog konusu hakkında örnek vermem gerekirse mesela birini özlüyorsun.İlk zamanlar gerçekten çok ağır geliyor, dayanamayacak gibi oluyorsun,namazlarında sık sık bahsediyorsun bu durumdan.İçin sıkışıyor,telefon elden düşmüyor.Günler,aylar  geçiyor yazmıyorsun,aramıyorsun ama özlem de bitmiyor aslında.Sadece şekil değiştiriyor.Bu durum ne yazık ki sessiz bir düzene dönüşüyor ve değişmediği taktirde böyle devam edecek 😒

Bu işlerin en garip,en değişik tarafı da böylesine acı bir duruma karşı bile bir düzen kuruluyor,bu duruma da hayatın normal  akışına paralel ilerliyor denerek inanıyoruz.

Sabah kalkıyoruz aynı boşluk ,akşam oluyor aynı sessizlik.Bu duruma alıştığımızı düşünüyoruz.

Yalan da değil aslında alışıyoruz yavaştan yavaşa ama mesele şu ki alışmak iyileşmek demek değil.

Bir süre sonra neyi kaybettigimizi fark edemiyoruz, çünkü artık yokluk, varlık kadar normal gelmeye başlıyor.

Bazen düşünüyorum da en büyük kırılmalar bağırarak , çağırarak,feryat figan ederek yardım dilemek değil de normal dediğimiz şeylerde oluyor.

Eyvah eyvah diyorum insan da kendini bile böyle böyle unutuyor, böyle kırılmaları da normalleştiriyor.

Sonra günler geçiyor ,bir yerlerde düşüncelere daldığında şunlari düşünüyorsun:

Ah yeğen ah,ben bunları da mı normalleştirdim?

İşte bunu dediğin an olayları anlamış oluyorsun ama maalesef geç kaldığının da en büyük işareti olmuş oluyor ama yine de fark etmek,fark edememekten iyidir.

Belki de mesele eksiklik filan değil, asıl mesele bu eksikliğe bir isim vermeden devam etmek ve bu sorunu çözmek için bir adım atmamak.

Sonuç olarak İnsan en çok alıştığı alıştığı boşlukları hayat sanarken kayboluyor,önemli olan bu boşlukların normal olmadığını bilmek ve bununla başa çıkabilirmeyi başarmak...